Help

Help

Hoe Didji je geheimen bewaart: de technische details

Voor wie het precies wil weten: dit is wat er tussen je geheimen en de rest van de wereld staat.

Elk dossier wordt met AES-256-GCM, een versleutelingsstandaard die banken en overheden gebruiken, versleuteld met één sleutel van 256 bits die op je eerste apparaat is gemaakt. Titels, labels, namen van categorieën en notities worden net zo goed versleuteld als de wachtwoorden: zonder de sleutel is niets in de opslag van Didji te lezen.

Elk versleuteld dossier is bovendien aan zijn eigen plek gebonden. Het soort, de identiteit, het dossier waar het bij hoort en de revisie worden samen met de versleutelde gegevens geauthenticeerd. Wordt een versleuteld dossier op een ander dossier gezet, of een bijlage naar een ander dossier verplaatst, dan gaat het niet open, in plaats van op de verkeerde plek te worden gelezen.

De sleutel staat in je iCloud-sleutelhanger, die Apple met end-to-end-encryptie beschermt, en wordt alleen gesynchroniseerd met apparaten die met je Apple Account zijn ingelogd. Dat is de ene belofte die Didji leent in plaats van zelf doet: ‘Apple kan het niet lezen’ geldt voor je kluis omdat de sleutel alleen reist binnen de end-to-end-encryptie van de sleutelhanger, en daarvoor staat Apple in. Face ID, Touch ID of je toegangscode bepalen wanneer Didji op een apparaat opengaat; de sleutel bepaalt wie kan lezen wat erin staat. Je kluis reist al versleuteld door je privédatabase in iCloud, dus Apple bewaart dossiers die het niet kan lezen, en Didji Studios heeft helemaal geen server om iets op te bewaren.

Je herstelkit heeft een eigen sleutel: 32 bytes, met vier bytes van een SHA-256-controlesom erbij, berekend over een eigen voorvoegsel van de kit, zodat één verkeerd getypt teken wordt opgemerkt en de code van een kit nooit wordt aangezien voor die van een kluissleutel. De kitsleutel opent zelf niets. Hij ontsluit een kopie van de kluissleutel, versleuteld met AES-256-GCM en bewaard in je iCloud en in elke back-up. Een nieuwe kit maken versleutelt de kluissleutel opnieuw met een nieuwe kitsleutel; zodra de afgedrukte code van de nieuwe kit met die kopie is gecontroleerd, is de kopie van de oude kit weg. Elke back-up is versleuteld met een eigen sleutel, die op zijn beurt is versleuteld met de kluissleutel en met de kit die die dag in gebruik was, dus een oude kit opent de back-ups van zijn eigen dag en verder niets. De Sleutel-ID bestaat uit de eerste zes bytes van de SHA-256-hash van de kluissleutel, en de Kit-ID net zo uit die van de kitsleutel, over een eigen voorvoegsel: genoeg om sleutels uit elkaar te houden, en niets waarmee iemand er een kan vinden.

Een Didji-code wordt nooit bewaard. Wat wordt bewaard, versleuteld in de kluis bij je andere voorkeuren, is een controlewaarde: een willekeurige salt van 16 bytes en PBKDF2-HMAC-SHA256 over de code met 600.000 rondes, vergeleken in constante tijd. Eén controle duurt met opzet ongeveer een derde seconde; verkeerde pogingen worden in de kluis geteld, na vijf begint een wachttijd die steeds verdubbelt tot een uur, en er wordt nooit iets gewist. De Didji-code staat vóór de kluis, niet in de versleuteling: Face ID opent hem nog steeds als dat lukt, en de code uit de herstelkit, die de sleutel zelf is, is het enige waarmee een vergeten Didji-code kan worden verwijderd.

Een back-up bevat een versleuteld manifest van alles wat erin zit. Voordat er iets wordt teruggezet, wordt het hele bestand met dat manifest vergeleken, en een bestand waarin iets is toegevoegd, verwijderd of gewijzigd, wordt in zijn geheel geweigerd.

Delen gebruikt nooit je eigen sleutel. Elke persoon met wie je deelt, heeft een aparte ruimte, versleuteld met een eigen sleutel die in de uitnodiging wordt overgedragen; stop je met delen, dan verdwijnt die ruimte. Een Apple Watch krijgt ook een eigen sleutel, zodat de kluissleutel nooit je pols bereikt.

De controle op datalekken stuurt Have I Been Pwned alleen de eerste vijf tekens van de SHA-1-hash van een wachtwoord, en vergelijkt de zo’n tweeduizend antwoorden die daarmee beginnen op je telefoon, zodat niemand, zelfs de dienst niet, te weten komt welk wachtwoord werd gecontroleerd. Passkeys zijn P-256-sleutels die in de kluis zijn versleuteld en alleen worden gebruikt om te ondertekenen voor de site waarvoor ze zijn gemaakt. Zolang de kluis ontgrendeld is, houdt Didji geheimen op het scherm buiten schermafbeeldingen, opnames en schermdeling, tenzij je die tien minuten toestaat; dat steunt op iOS, en is een beveiliging, geen garantie.

Goed om te weten

  • Bij het ontgrendelen wordt elk dossier gelezen en gecontroleerd voordat er iets wordt geschreven. Een kluis die niet voor elk dossier kan instaan, stopt met schrijven, zodat een fout nooit over goede gegevens heen wordt opgeslagen.
  • Niets hiervan hangt af van vertrouwen in ons: er staat niets van jou op een computer van ons.
  • Voor ‘Vul automatisch in’ moet iOS weten wat het kan aanbieden voordat Didji wordt geopend. Daarom geeft Didji, zolang die functie aanstaat, de eigen opslag voor inloggegevens van iOS op je telefoon de website en gebruikersnaam van elke login die in gebruik is, en de site en accountnaam van elke passkey en inlogcode. Nooit een wachtwoord, een code of een sleutel, en niets wat gearchiveerd of verwijderd is. iOS bewaart die lijst op het apparaat.
  • Een dossier met zijn waarden afdrukken vraagt opnieuw om Face ID, zoals elke blijvende kopie: vanuit de afdrukopties kun je ook een pdf bewaren in plaats van af te drukken.

Zie ook

Kom je er niet uit?

Schrijf ons op hello@didji.app, en vertel ons welk apparaat je gebruikt als dat kan.

Stuur nooit een wachtwoord of je herstelcode naar iemand, ook niet naar ons. Wat we niet voor je kunnen doen.